منابع و ماخذ تحقیق سوء مصرف مواد

مواد مخدر را به جای زندان در اردوگاه های خاص ( با شرایط سخت و عادی) نگهداری نماید. دولت موظّف است اعتبارات و تسهیلات و مقررات لازم را برای تهیّه و اداره این اردوگاه ها در ظرف مدّت یک سال تأمین کند.

دانلود پایان نامه

اینجا فقط تکه های از پایان نامه به صورت رندم (تصادفی) درج می شود که هنگام انتقال از فایل ورد ممکن است باعث به هم ریختگی شود و یا عکس ها ، نمودار ها و جداول درج نشوندبرای دانلود متن کامل پایان نامه ، مقاله ، تحقیق ، پروژه ، پروپوزال ،سمینار مقطع کارشناسی ، ارشد و دکتری در موضوعات مختلف با فرمت ورد می توانید به سایت  40y.ir  مراجعه نمایید.

رشته حقوق همه گرایش ها : عمومی ، جزا و جرم شناسی ، بین الملل،خصوصی…

در این سایت مجموعه بسیار بزرگی از مقالات و پایان نامه ها با منابع و ماخذ کامل درج شده که قسمتی از آنها به صورت رایگان و بقیه برای فروش و دانلود درج شده اند

تبصره 1:اداره این اردوگاه ها به عهده قوه قضاییه است.
تبصره 2: دادگاه می تواند به جای کیفر حبس، کیفر توقف در اردوگاه ها را برای محکومین، معین نماید.»
قانونگذار علاوه بر اینکه صرف اعتیاد را یک جرم و قابل مجازات تلقی کرده است امّا تنها به دنبال تنبیه نیست بلکه بیشتر از آن می خواهد تا فردی که دچار کجروی شده است را درمان نماید و او را از اسارت داروها و مواد مخدری که آفت جان خود فرد ، خانواده وی و کلیّه افراد جامعه گشته است رهایی بخشد. امروزه که تعداد قابل تو جّهی از جرایم مرتبط با مواد مخدر هر روزه در کشور ما رخ
میدهد و درصد بسیار بالایی از زندانیان را نیز مجرمین چنین جرامی تشکیل می دهند، در پیشگیری سیاستی دقیق ، مناسب و کارآ که بتواند در درجه اوّل به پیشگیری و سپس درمان بپردازد به شدّت مورد نیاز است و جای هیچ تعلل و کوتاهی وجود ندارد. استفاده از مراکز بازپروری و درمانی که هم بتواند جسم فرد را از سموم پاک نماید و هم ذهن او را زلال سازد تا دیگر هیچ گاه به اعتیاد روی نیاورد بسیار ضروری است. به راستی تحقق کامل این مهم شاید تا حدی آرمانی جلوه نماید امّا هدفی است که که تا میزان زیادی قابل دستیابی است. به گفته معاون رئیس ستاد مبارزه با مواد مخدر در حال حاضر 53 هزار مرکز ترک اعتیاد در کشورفعّالیت می کنند و 755 هزار معتاد در این مراکز دوره درمان خود را می گذرانند. 89 درصد این مراکز مربوط به بخش خصوصی است .
بسط و گسترش این مراکز و در پیشگیری برنامه های آموزشی مفید و مناسب از اهداف قانونگذار بوده است و با پیش بینی امکان درمان راه را بازگشت افراد باز گذاشته است.
بند چهارم : انواع مراکز درمانی
ماده 1 آیین نامه اجرایی مراکز مجاز درمان و کاهش آسیب اعتیاد به مواد مخدر و روانگردان ها موضوع تبصره یک ماده ۱۵ اصلاحیه قانون اصلاح قانون مبارزه با مواد مخدر انواع این مراکز را نام می برد و به تعریف هر یک از آنان می پردازد. این مراکز شامل موارد ذیل می باشند :
1-مرکز درمان سرپایی وابستگی به مواد
2- مرکز یا بخش درمان بستری وابستگی به مواد
3- مرکز اقامتی میان مدت درمان وابستگی به مواد
4- مرکز اقامتی خودیاری گروه های همتا
5- مرکز شبانه روزی(TC)
6- مرکز یا واحد درمان وابستگی به مواد مخدر با داروهای آگونیست
7-مرکز مشاوره بیماری های رفتاری
8-مرکز کاهش آسیب
ایجاد دسته های مختلف در داخل این پادگان ها و جداسازی افراد از هم سبب می شوند تا هر مرکز بتواند یه صورت تخصّصی تر و با دقّت بیشتری به فعّالیّت بپردازد و نتایج مطلوبتری حاصل گردد.
بند پنجم : پرداخت دستمزد به مجرم و بهره گیری مناسب از آن
از کار های مثبتی که برای این پادگان ها و مراکز چه آموزشی و چه درمانی انجام شده است پیش بینی امکان داشتن حقوق و دستمزد و پرداخت نفقه افراد واجب النفقه است. ماده 130 آیین نامه زندان ها در مورد میزان این پرداختی اظهار داشته:
« مزد ماهیانه کار زندانی بشرح زیر تقسیم می‌گردد:
1-پنجاه درصد(50%) به حساب بانکی سرپرست موقت عائله تحت تکفل محکوم واریز می‌گردد.
2-بیست و پنج درصد (25%) به حساب محکوم واریز می‌شود که در موقع آزادی به او پرداخت گردد.

3-بیست درصد (20%) به حساب خود محکوم برای مخارج ضروری پرداخت می‌شود.
4-پنج درصد (5%) برای جبران خسارت و حوادث ناشی از کار بر اساس قرارداد فی مابین سازمان و محکومان شاغل اختصاص داده خواهد شد.
تبصره ـ در صورتی که محکوم فاقد عائله تحت تکفل باشد مبلغ 50 % دستمزد ذکر شده در بند (1) نیز به حساب خود وی واریز می‌گردد.»
بدین ترتیب هم فرد به بیگاری کشیده نمی شود ، هم زندگی افراد تحت تکلّف و همچنین آینده آنان تضمین می گردد وبه علاوه می توان از این طریق نحوه صحیح استفاده و برنامه ریزی برای بهره مندی از درآمد را به فرد آموزش داد تا در آینده با اسراف عایدی و مشکلات اقتصادی ناشی از آن رو به رو نشوند.
گفتار سوّم : پادگان های آموزشی در آمریکا
کشور آمریکا از جمله ممالکی محسوب می شود که همواره به جهت آمار بسیار بالای زندانیان خود ، صاحبنظران و مسئولین را وا می داشته تا به فکر تغییر در روش مجازات حبس و تبدیل آن به مجازاتی کارآمد و کم هزینه تر باشند.یکی از این شیوه ها استفاده از اردوگاه هایی بوده است که ضمن اینکه مخارج و معایب زندان را ندارد، می توانندعاملی برای کسب درآمد محسوب گردند ویا سبب درمان اعتیاد فرد معتادی که البتّه تعدادشان نیز کم نیست ، می شوند. این شیوه شباهت های زیادی به زندان دارد امّا از بسیاری جهات بر آن برتری دارد و آثار منفی حبس در زندان ها را از بین برده است.
در این گفتار به بررّسی بیشتر این شیوه می پردازیم.
بند اوّل : تعریف پادگان های آموزشی در حقوق کیفری آمریکا
پادگان های آموزشی یا کمپ های اصلاحی ،یک نوع تسهیلات شبه نظامی محسوب می شوند که مجرمین جوان و کم خطر و معمولأ افرادی که به حبس از سه ماه تا شش ماه محکوم می گردند می توانند از این تسهیلات استفاده نمایند. این افراد به محض ورود ملزم به شرکت در آموزش های سخت و منظم فیزیکی و شبه نظامی می شوند. در این مراکز قوانین سختگیرانه ای حکم فرما است و نظارت های دقیقی بر رفتار و کردار افراد اعمال می گردد. افراد در این مراکز با این که دقیقاً زندانی محسوب نمی شوند امّا در عمل مجبور به انجام تمامی دستوراتی هستند که برای آنها صادر می شود حتّی زمان دقیق خوردن ، خوابیدن وهر کار دیگری از قبل تعیین شده است. این مراکز به دنبال این هستند تا در پایان دوره بتوانند از فرد شخصیّت جدیدی بسازند و او را به زندگی تازه ای وارد کنند.
بند دوّم :تاریخچه پادگان های آموزشی
کمپ های اصلاحی در آمریکا در مدّت زمانی بسیار کوتاه، سه نسل را پشت سر گذاشته است. نسل اوّل و دوره شکوفایی پادگان ها در اواخر دهه 1980 و اوایل دهه 1990 بود. سال 1995 ،مجموعاً 75 پادگان اصلاحی مخصوص بزرگسالان ،30 پادگان برای نوجوانان و 18 پادگان در داخل زندان های محلّی ایجاد شده بود که به شدّت قوانین سختگیرانه داشت. تاکید نسل دوم این پادگان ها بر اصلاح فرد ، درمان اعتیاد به مواد مخدّر با الکل و آموزش خدمات داوطلبانه بوده است. گاهی این برنامه ها با برنامه های آزادی زودتر از موعد که با نظارت الکترونیک و حبس خانگی همراه بود ترکیب می شدند. پادگان های مخصوص زنان نیز به وجود آمد که بسیار بحث برانگیز بودند زیرا گفته می شد زنان توانایی گذراندن دوره های مشکل نظامی را ندارند. نسل سوم مربوط به انتهای دهه 1990 می باشد که دوره افول این مراکز به حساب می آید. در این دوران تعداد پادگان ها به شدّت کاهش یافت و نزدیک به یک سوّم ایالات آن ها را تعطیل کردند و تعداد افراد مشمول نیز به 30 درصد کاهش یافت.
بند سوّم : پادگان های آموزشی در قوانین کنونی
کمپ های اصلاحی کنونی ایالات متحده، در اصل اجرا کننده برنامه هایی هستند که شبیه آموزش های پایه ای نظامی هستند که شامل فعالیّت های مختلف فیزیکی ، تمرین نظامی و شرکت در مراسم ها، کارهای یدی و… می باشند. در این کمپ ها قوانین بسیار سختگیرانه ای وجود دارد که هدفش در هم شکستن مقاومت افراد در برابر ایجاد تغییرات اساسی در خصوصیّات معتادان و آموزش پذیر کردن آنها است. این پادگان های اصلاحی سه هدف عمده را دنبال می کنند:1-کاهش نرخ تکرار جرم 2-کاهش جمعیّت زندانها 3-کاهش هزینه ها که البتّه خیلی هم در دستیابی به این اهداف مفید واقع نمی شوند بدین سبب امروزه تعداد آنها شدیداً کاهش یافته است.
این نوع از پادگان های اصلاحی به دو دسته تقسیم می شوند. دسته اوّل متعلّق به بزرگسالان و دسته دوّم از آن نوجوانان است. تفاوت عمده این دو نیز در میزان کارها و فعّالیّت های اجباری است که افراد در آنها باید دائماً انجام دهند. بدین معنا که پادگان های نوجوانان نسبت به بزرگسالان سختگیری ها و الزامات کمتری دارند. حتّی درمیان پادگان های هم نوع نیز از نظر دستورات و اقدامات الزامی تفاوت وجود دارد و بعضی از پادگان ها سختگیری های بیشتری اعمال می نمایند.
در میان زندان های فدرال آمریکا چیزی شبیه به این کمپ ها به چشم می خورد که به آن ها زندان های اردوگاهی فدرال می گویند.
بند چهارم : زندان های اردوگاهی فدرال
این اردوگاه ها از کمترین سطح محافظتی و مأمورین مراقبتی برخوردار هستند و تنها افرادی به آنجا فرستاده می شوند که کم خطر ترین محکومین باشند و بتوان به آنها اعتماد کرد.این کمپ ها فاقد دیوار و حصار هستند امّا با این حال افراد مجاز به ترک محدوده اردوگاه نیستند و در صورت ترک یا به مدّت زمان محکومیّتشان افزوده می شود و یا اینکه باید ما بقی مدّت را در زندان های عادی سپری نمایند. افراد در این مکان ها به یکسری مشاغل خاص گمارده می شوند که البتّه اکثرشان کارهای جاری اردوگاه مثل آشپزی و نظافت است. امّا با توجه به سواد و توانایی های آنها مشاغل دیگری مثل انجام کارهای رایانه ای یا تولیدات هم به آنها سپرده می شود.
محکومین در ازای فعّالیّتی که انجام می دهند دستمزد دریافت می کنند که مبلغ آن به حسابی ریخته می شود که اعضای خانواده فرد نیز قادر به برداشت از آن هستند.
زمانی که شخصی وارد این مکان ها می شود ابتدا در یکی از دسته های دارای تحصیلات دیپلم و بالاتر و یا پایین تر از دیپلم قرار می گیرند و سپس بر اساس آن در گروه های آموزشی مشخّص وارد می شوند و 240 ساعت آموزش اجباری را پشت سر می گذارند. که شامل سواد آموزی ، یادگیری زبان دوم ،آشنایی با رایانه ، آموزش های روانشناسی ، اطلاعات علمی و.. می شود. بعد از گذشت این مدّت، اگر فرد مایل باشد می تواند به آموزش خود ادامه دهد امّا دیگر جنبه اجباری ندارد. همچنین امکان استفاده از کتابخانه و سالن ورزشی نیز وجود دارد.تمامی معتادان هم موظّف به سپری کردن دوره های ترک اعتیاد هستند و بعد از ترک اعتیاد مرتباً از آنها آزمایش به عمل می آید و در صورت مثبت بودن آزمایش اقدامات لازم دیگری به مورد اجرا گذاشته خواهد شد.
گفتار چهارم : مراکز درمانی آمریکا
نیازی به توضیح نیست که کشور ایالات متحده آمریکا از نظر مصرف الکل و مواد مخدّر در چه وضعیّت اسفناکی قرار دارد و روزانه تعداد بسیاری جرم در اثر سوء مصرف این مواد در سراسر این کشور تحقق پیدا می کند به همین دلیل دولت این کشور برنامه های درمانی مختلفی را دنبال می نماید و مراکز مجهّز بسیاری بر پا نموده است تا از این طریق مرهمی باشد بر زخم های عمیق جامعه ناشی از استعمال بی رویّه مواد مخدّر و الکل.
بند اوّل : تعریف مراکز درمانی در حقوق کیفری آمریکا
مراکز درمانی در کشور آمریکا به موجب قانون تشکیل و به درمان معتادان رسیدگی می کنند. وظیفه این مراکز درمان ذهن و جسم افراد معتاد در کنار هم است .به علاوه به افراد آگاهی های لازم در مورد راه های خودداری از مصرف و مقاومت در برابر آن و همچنین راهکارهای بهبود روابط با دیگران داده می شود.
بند دوّم : تاریخچه مراکز درمانی

اولین مرکز مربوط به معتادین در سال 1935 در لگزینتون، واقع در کنتاکی تأسیس گشت و عنوان مزرعه مخدر را به خود گرفت. کم کم ایالات دیگر نیز دست به ایجاد مراکزی مشابه زدند. هدف اولیّه آنها درمان ، اصلاح و بازپروری معتادین و کمک به آنها بود. این مراکزهم پذیرای مجرمین معتادی بودند که در دادگاه های آمریکا محکوم شده بودند و هم آنهایی که بدون ارتکاب جرم و داوطلبانه به این مراکز مراجعه می کردند امّا به مرور این مراکز دچار کجروی های عدیده ای شدند و از رسیدن به اهدافشان باز ماندند.
بند سوّم : مراکز درمانی در قوانین کنونی
در امریکا مراکز درمانی فدرال، که عهده دار درمان و رسیدگی به سلامت محکومان دادگاه فدرال و از جمله درمان سوء مصرف مواد مخدر در آنها هستند، در سال 1986 به موجب قانون مبارزه با سوء مصرف مواد مخدّر که در سال 1988 نیز باز بینی شد ایجاد شده اند و در حال حاضر 6 مرکز فعّال در سراسر ایالات متحده دیده می شود. در این مرکز افراد سه مرحله پشت سر می گذارند. نخست مرحله آموزش و درمان که بر اساس شخصیّت فرد تنظیم می شوند که 9 تا 12 ماه به طول می انجامد، دوم، مرحله شرکت در فعّالیّت های گروهی به منظور باز اجتماعی شدن فرد و حدأقل یک بار در ماه مروری بر آموزش های انجام شده و در نهایت مرحله آزادی پیش از موعد که بیشتر به شکل حبس خانگی اعطا می شود. تمامی افراد آزاد شده معمولاً تا یک سال همچنان تحت مراقبت و آموزش باقی می مانند.بر طبق آمار ارائه شده توسط اداره کل زندان ها تا پایان سال 2012 مجموعاً 219089 نفر دوره های درمانی خود را در مراکز در مانی فدرال سپری نموده اند.
دادگاه های مواد مخدر هم با هدف متوقف کردن سوء مصرف مواد مخدر و الکل و جرایم ناشی از آن تشکیل شدند. این دادگاه ها علاوه بر اینکه مسئول رسیدگی به جرایم مواد مخدر هستند سعی دارند تا با در پبش گیری روش ها و پاسخ های مناسب نسبت به معتادان در جهت درمان آنها قدم بردارند. این دادگاه دائماً نتایج درمان معتادان را بررّسی و تحلیل نموده و با نتایج حاصل شده توسط سایر مراکز ترک اعتیاد مقایسه می کنند تا به این ترتیب بتوانند از کارآیی یا عدم کارآیی شیوه های خود با خبر شده و در جهت اصلاح آنها و حصول به نتایج بهتر قدم بردارند.
به علاوه مؤسسه ملی سوء مصرف مواد مخدر نیز با تحقیقات خود یاری رسان این مراکز و سایر مراکز ترک اعتیاد دیگر در سراسر این کشور است.
بند چهارم : نگاه قانونگذار فدرال به مقوله اعتیاد
اگر به قوانین آمریکا نظری افکنیم متوجّه می شویم که قانونگذار این کشور بر خلاف ماده 15 «قانون اصلاح قانون مبارزه با مواد مخدر و الحاق موادی به آن مصوب 17/8/1376 » در کشور ما که اعتیاد را یک جرم معرفی می کند ،آن را یک بیماری می داند و با اشاره به این نکته که اعتیاد به الکل از رایج ترین و البتّه خطرناک ترین انواع اعتیاد ها است، پس از ارائه آماری تأسف آور از تعداد معتادان به الکل و هزینه هایی که سالانه توسط دولت صرف مبارزه با این پدیده و درمان آن می گردد ،اظهار می کند که : «اعتیاد به الکل یک بیماری است و نیازمند درمان و اصلاح با کمک مراکز مختلف سلامت اجتماعی ، خدمات عمومی و با مشارکت مراکز اجرای قانون ، مراکز کارمندی و کارفرمایی و همچنین نهادهای مربوط به مسائل فردی می باشد.»
داشتن همین طرز نگاه سبب کاهش چشمگیر جمعیّت محبوسین و جلوگیری از روانه شدن معتادان به زندان می گردد. به این ترتیب هم به درمان و اصلاح بهتر معتادان پرداخته می شود وهم مانع رواج اعتیاد در میان سایر مجرمین در زندان ها می گردد.
بند پنجم : سیاست های کنگره آمریکا در مقابله با مسئله اعتیاد
کنگره آمریکا اظهار داشته است که : « سیاست کنگره در این است که افراد خاصی که به جرم نقض قوانین فدرال دستگیر و یا محکوم می شوند ، اگر مشخّص گردد که معتاد به مواد مخدر می باشندو احتمالأ از طریق درمان ، اصلاح می شوند ، باید از طریق برنامه هایی که برای بازیابی مجدد سلامتی و برگشتن به جامعه به عنوان یک فرد مفید تنظیم شده اند ، درمان شوند. افراد معتادی هم که مرتکب جرمی نشده اند باید بتوانند در این برنامه ها شرکت کنند تا اصلاح شده و به عنوان فردی مفید به جامعه بازگردند تا جامعه از شرّ جرایم ناشی از اعتیاد حفظ گردد.»
این ماده در ادامه اشاره می کند که «باید سیاست هایی چون افزایش مشارکت نهادها ، حرکت به سوی پیشگیری از اعتیاد به الکل به جای کیفر دادن ، تقویت و تشویق برنامه ها و مراکز پیشگیری و درمان و افزایش تحقیقات در رابطه با اعتیاد و راهکارهای درمان آن ، سلامت جسمی و روانی وروش های رسیدن به نتایج مقتصدانه در برخورد با الکل و اعتیاد به آن در پیش گرفته شود.»
گفتار پنجم : ارزیابی مراکز آموزشی و درمانی
با توجه به عدم وجود آمار و اطلاعات کافی در رابطه با نتایج حاصل از این نوع پادگان ها نمی توان ارزیابی دقیقی از آن ارائه داد اما با گذشت مدّت زمانی از اجرای این روش تا حدودی مواردی به چشم می خورد که باید به آنها اشاره کرد.
بند اوّل : آثار و نتایج مثبت مراکز آموزشی و درمانی
1-پادگان

دیدگاهتان را بنویسید