پایان نامه رشته حقوق : مسئولیت قراردادی

البسه ورزشی باشگاه و بازیکنان تیم را معامله نمایند. به طور مثال در سال 90 چنین ایرادی به علی دایی که عضو هیأت مدیره باشگاه راه‌آهن بود و البسه باشگاه راهآهن را با تولیدی خود تأمین میکرد وارد گردید .
3ـ مربیان
در ورزش یک مربّی فردی است که کار جهت دهی، دستور العمل دهی و آموزش افراد یک تیم ورزشی را به عهده دارد.
در آیین نامه فدراسیون جهاد دفاع شخصی سلاح سرد و هنرهای فردی مربی در مفهوم خاص و تخصصی خود به شخصی گفته می‌شود که در دوره‌های آموزش مربی گری شرکت نموده آزمونهای تئوری و قوانین و مقررات سازمان تربیت بدنی به اخذ گواهینامه مربیگری نائل آید و از نظر معنوی فردی ساخته شده و دارای تعادل روحی باشد.
مربیان ورزشی در عین حالی که باید در زمینه کاری خود متخصص باشد می‌بایست در ورزش‌های سنگین مثل وزنه‌برداری و پاور لیفتینگ از میزان فشار و آثار یک حرکت ورزشی بر بدن و رزشکار آگاه باشند و هم از میزان آمادگی و توانایی ورزشکار تا با رعایت جوانب امر، انجام یک فعالیت ورزشی را مجاز یا ممنوع نماید، قصور در هر یک از این دو تکلیف اگر منجر به حادثه‌ای برای ورزشکار شود بر حسب شرایط ممکن است موجب مسئولیت قانونی آنها گردد. این قصور اعم از این که مربوط به عجز علمی و تجربی معلم یا مربی از قابلیت‌های ورزشکار باشد و یا به رغم شناخت در ارجاع حرکت بی احتیاطی نماید، تفاوتی در نتیجه نخواهد داشت.

دانلود پایان نامه

اینجا فقط تکه های از پایان نامه به صورت رندم (تصادفی) درج می شود که هنگام انتقال از فایل ورد ممکن است باعث به هم ریختگی شود و یا عکس ها ، نمودار ها و جداول درج نشوندبرای دانلود متن کامل پایان نامه ، مقاله ، تحقیق ، پروژه ، پروپوزال ،سمینار مقطع کارشناسی ، ارشد و دکتری در موضوعات مختلف با فرمت ورد می توانید به سایت  40y.ir  مراجعه نمایید.

رشته حقوق همه گرایش ها : عمومی ، جزا و جرم شناسی ، بین الملل،خصوصی…

در این سایت مجموعه بسیار بزرگی از مقالات و پایان نامه ها با منابع و ماخذ کامل درج شده که قسمتی از آنها به صورت رایگان و بقیه برای فروش و دانلود درج شده اند

ضمن این که یکی از مهمترین عواملی که می‌تواند مانع از قوه به فعل درآمدن بسیاری از خطرات نهفته در فعالیت‌های ورزشی شود حضور مستمر و نظارت معلم ورزش یا مربّی در صحنه‌ی فعالیت ورزشی است نظارت بر فعالیت‌های ورزشی به لحاظ خطرناک بودن آن‌ها از وظایف مهم محسوب می‌شود و در صورتی که این وظیفه را به طور متعارف به انجام رسانند هیچ گونه مسئولیتی در قبال حوادث نخواهند داشت. به عبارت دیگر آن چه موجبات مسئولیت قانونی مربیان را فراهم می‌آورد نتایج ناهنجار فعالیت‌های ورزشی نیست بلکه عمد یا قصور آنها در بروز حوادث است.
به هر صورت در صورت تقصیر مربّی، باشگاه‌ها و مؤسسات ورزشی به دلیل قاعده مسئولیت نیابتی مسئول جبران خسارات وارده بر زیان دیده می‌باشند.
در حقوق کامن‌لا مربی یا معلم دارای سه وظیفه اصلی می‌باشد:
1. وظیفه آموزش و تعلیم؛
2. تکلیف به نظارت؛
3. تکلیف به مراقبت ونگهداری.
در خصوص وظیفه آموزش مربی و معلم باید آموزش لازم را در مورد خطرات قابل پیش‌بینی به بازیکنان و یا دانش‌آموزان بدهند و باید مراقبت متعارف برای تأمین این که دانش‌آموزان و آموزش‌گیرنده‌ها با ضررهای قابل پیش‌بینی روبه‌رو نشوند معمول دارند. همچنین مربی باید نظارت کامل بر کار دانش‌آموزان و کودکان اعمال دارند و کودکان و دانش‌آموزانی که ناتوانی ذهنی دارند یا مختل‌المشاعر هستند و در فهم صحیح قواعد مرتبط یا در ارزیابی رفتار محتاطانه عاجزند را تحت نظارت بیشتری قرار بدهد. تکلیف به حفاظت نیز یکی از وظایف اصلی مربیان و معلمان می‌باشد که می‌بایست احتیاطات ضروری برای حفاظت از دانش‌آموزان و کودکان در مراقبت‌شان معمول دارند.
در ایالات متحده نیز مربیان تکلیف به مراقبت از شاگردان خود رادارند و معیار چنین وظیفه مراقبتی شامل نظارت دقیق، آموزش مناسب و فراهم آوردن مراقبت‌های پزشکی لازم و دادن هشدار نسبت به خطرات بالقوه ورزشی است.
این نظر برای معلم و مربی ورزشی ضرورت اطمینان از سلامت وسایل و امکانات ورزشی را ایجاب می‌نماید. چنین اطمینانی جز با بازدید دقیق وسایل امکان‌پذیر نیست و لذا قصور در انجام این وظیفه یعنی بازدید وسایل سنگ بنای مسئولیت قانونی مربیان است و بسته به نتیجه ناگواری که به وجود می‌آید معلم یا مربی مسئولیت مدنی یا کیفری خواهد داشت .
در ایالات متحده مربیان و کسانی که وظیفه آموزش را برعهده دارند مسئول نظارت مطلوب بر شاگردان خود هستند این مسئولیت مطلق نیست ولی بر حسب میزان خطر هر فعالیت، سن و بلوغ ورزشکار فرق دارد و نیز باید دانست که مربیان ضامن اقدامات دانش‌آموزان تحت نظارت خود نخواهند بود. در دعوای براهاتچک علیه مدرسه آموزشی میلارد مربی آموزشی به دلیل قصور در نظارت بر آموزش گلف که منجر به کشته شدن دانش‌آموز چهارده ساله‌ای بر اثر ضربه خطای همکلاسی خود گردید، محکوم شد. زیرا این معلم نظارت بر متوفی را به دلیل تمرکز حواس خود بر تعلیم یکی دیگر از دانش‌آموزان نادیده گرفته بود.
و اما در پرونده دیگری مربی آموزشی مقصر شناخته نشد. در این پرونده یکی از دانش‌آموزان در کلاس تربیت بدنی با سایر همکلاسی‌های خود تصمیم به انجام یک مسابقه دو، در محوطه ورودی سالن ورزش می‌گیرد ودر حالی که با حداکثر سرعت می‌دوید به دیوار شیشه‌ای برخورد و متعاقباً فوت می‌کند. مربی در این پرونده به این دلیل مقصر شناخته نشد که نظارت مناسب و لازم را بر کلاس خود اعمال کرده بود.
در جایی که ورزشکار صغیر باشد و اولیاء طفل او را به دست مربی سپرده باشند می‌توان قائل به وجود رابطه قراردادی نیز گردید زیرا مربی به واسطه قرارداد مزبور، مکلف به حفاظت از دانش‌آموز گردیده است و لذا مسئولیت قراردادی نیز در برابر اولیاء طفل دارد. حال در صورتی که تقصیری از جانب مربی سر زده باشد می‌توان ماده 7 قانون مسئولیت مدنی جمهوری اسلامی ایران را هم مستند قرار داد. ماده 7 قانون مزبور چنین مقرر می‌دارد: «کسی که نگهداری یا مواظبت مجنون یا صغیر قانوناً یا بر حسب قرارداد به عهده‌ی او می‌باشد در صورت تقصیر در نگاهداری یا مواظبت مسئول جبران زیان وارده از ناحیه مجنون یا صغیر می‌باشد …».
بنابراین حسب ماده مذکور، مربی در صورت تقصیر، ضامن خسارات وارده از ناحیه صغیر می‌باشد و نیز حتی در صورتی که به صغیر خسارتی وارد آید مربی مزبور ضامن می‌باشد. و البته در صورتی که ورزشکار صغیر به دیگران هم آسیب و یا خسارت وارد نماید. مربی حسب ماده 7 قانون مسئولیت مدنی ضامن محسوب می‌شود. به بیان دیگر در صورت تقصیر در نگهداری، مربی مزبور ضامن کلیه خسارات وارده بر ورزشکار صغیر واشخاص ثالث می‌باشد.
و اما در خصوص ورزشکاران بالغ و غیر محجور، مربی را می‌توان حسب قواعد عمومی مسئولیت مدنی ضامن دانست. یعنی مسئولیت او منوط به احراز تقصیر از جانب اوست و زیان‌دیده بار اثبات چنین مسئولیتی را دارد.
بنابراین، زیان‌دیده می‌تواند به مسئولیت قراردادی مربی و یا مسئولیت مدنی (ضمان قهری) مربی استناد کند.
البته باشگاه با مجموعه ورزشی با استخدام مربی برای باشگاه او را به استخدام خود در می‌آورد و به نوعی رابطه کارگر و کارفرمایی بین این دو ایجاد می‌شود و همان طور که در فصل سوم خواهد آمد باشگاه در مواردی ضامن تقصیر انجام شده از سوی مربیان تحت استخدام خود قرار می‌گیرد ودلیل آن هم مسئولیت ناشی از فعل غیر و یا به عبارتی مسئولیت نیابتی است.
4ـ بازیکنان
بازیکن کسی است که با انعقاد قرارداد استخدام به عضویت یک باشگاه ورزشی در می‌آید. البته این امر در جایی است که ورزش به صورت حرفه‌ای اداره و سازماندهی است. برای مثال، در جایی که شخصی با پرداخت مبلغی به عنوان ماهانه و یا حق عضویت در یک سالن یا مجموعه ورزشی اقدام به ورزش می‌کند از نظر ما او به عنوان بازیکن به حساب نمی‌آید بلکه عنوان ورزشکار را بر او بار می‌نماییم. یعنی شخصی که ورزش می‌کند بدون آن‌که در عضویت باشگاه دیگری باشد و یا برای عضویت در آن باشگاه، پولی دریافت نماید.
به عبارت دیگر بایستی میان باشگاه و آن ورزشگاه قرارداد کارگری و کارفرمایی (رابطه استخدامی) وجود داشته باشد تا مشمول ورزش حرفه‌ای و قرارداد استخدام قرار بگیرد.
بنابراین اصولاً رابطه ورزشکار با باشگاه‌های ورزشی مبتنی بر قراردادی است که در این زمینه بسته می‌شود . ویژگی این قرارداد در پذیرش خطرهای ناشی از آن ورزش ومسابقه‌ها است. به عنوان مثال راننده‌ای که در مسابقه اتومبیلرانی یا بوکس شرکت می‌کند و در این زمینه با مؤسسه ورزشی اعم از باشگاه و انجمن و واسطه‌های ورزشی پیمان می‌بندد از خطرات این اقدام آگاه است و به طور ضمنی آن را می‌پذیرد. پس نمی‌تواند تضمین سلامت خود را بر عهده مربی یا باشگاه بنهد. بی‌گمان در این قراردادها، شرط «تعهد ایمنی» مفروض است ولی مفاد این شرط را باید محدود به تمهید وسایل ایمنی و کوشش در پرهیز از خطر کرد و تضمین نتیجه، به ویژه در خطرهایی که لازم شرکت در مسابقه و مبارزه است در قلمرو این شرط نمی‌آید به بیان دیگر، مفاد تعهد ایمنی ناظر به تمهید وسیله است نه کسب نتیجه مطلوب. پس در دعوای جبران خسارت ورزشکار باید تقصیر خوانده و تفریط او در پرهیز از خطر و تمهید وسایل ایمنی اثبات شود .
در خصوص خسارات حاصل از فعالیت‌های ورزشی بازیکن، کارفرمای (باشگاه) مربوطه ممکن است نیابتاً مسئول قرار گیرد برای هرگونه خطایی که از طرف کارگر (بازیکن) صورت می‌پذیرد به دلیل این که کارگر در جهت منافع کارفرما فعالیت می‌کرده است.
در جایی هم که ورزش به صورت حرفه‌ای اداره نمی‌شود ممکن است خود بازیکن در صورتی که عرف ورزشی و قوانین آن بازی را رعایت نکند مسئولیت مدنی و یا حتی مسئولیت کیفری پیدا کند. ماده 59 قانون مجازات اسلامی مقرر می‌دارد: اعمال زیر جرم محسوب نمی‌شوند. «1… 2…. 3. حوادث ناشی از عملیات ورزشی مشروط بر این که سبب آن حوادث نقض مقررات مربوط به آن ورزش نباشد و این مقررات هم با موازین شرعی مخالفت نداشته باشد». بنابراین بازیکنان اگر در محل ویژه ورزشی به بازی بپردازند و قواعد بازی را نیز رعایت کنند هیچ مسئولیتی در برابر هیچ کس ولو تماشاگران ندارند .
5ـ کارکنان اجرایی باشگاه
این کارکنان مانند معاونان و سرپرستان و پزشکان که معمولاً با نظر مستقیم مدیرعامل یا قائم‌مقام او منصوب شده ودر چارچوب وظایف و منصب‌های تعیین شده به انجام وظایف جاری خود می‌پردازند. این اشخاص ممکن است در صورت کوتاهی در انجام وظایف محوله مسئول تلقی گردیده و حتی باشگاه مربوطه نیز به طور نیابتاً و تحت عنوان مسئولیت مدنی ناشی از فعل غیر مسئول جبران خسارت واحده از ناحیه آن‌ها قرار گیرند.
مبحث ششم:
مبانی مسئولیت مدنی باشگاه‌های ورزشی
در حقوق ایران و حقوق کشورهای اروپایی
اصولاً ورزش به عنوان یکی از پدیده‌های مهم اجتماعی که امروزه به صورت صنعت و اشتغال در آمده است نقش مهمی در تبیین جایگاه مسئولیت مدنی در رشته خود را دارد. به بیان دیگر با استخدام بازیکن، مربی و سایر کارکنان، عملاً بحث مسئولیت مدنی و جبران خسارات وارده به آن‌ها و یا توسط کارکنان مزبور به اشخاص ثالث نسبت به این اشخاص مطرح می‌شود. با توجه به این که رابطه بین کارکنان مزبور (از جمله بازیکن، مربی،) با باشگاه مربوطه، رابطه کارگری و کارفرمایی است، عملاً مسأله مسئولیت مدنی کارگر و کارفرما مطرح می‌شود.
در خصوص این که مبنای مسئولیت مدنی باشگاه‌های ورزشی چیست نظریات متعددی ارائه شده است که در زیر بحث و بررسی خواهد شد.
1. نظریه تقصیر
بر طبق این نظریه در مسئولیت ناشی از تقصیر، باشگاه‌های ورزشی به عنوان کارفرما در رابطه با خسارات ناشیه از فعل مستخدمان و کارگران خود، هنگامی مسئول شناخته می‌شوند که مرتکب تقصیری شده باشند و آن تقصیر هم علت ایجاد خسارت شناخته شود. به عبارت دیگر به موجب این نظریه برای تحقق مسئولیت مدنی، می‌بایست نه تنها تقصیر صورت گیرد بلکه وجود رابطه علیت بین تقصیر و ضرر و زیان وارده تنها دلیل توجیهی جبران چنین خساراتی باشد. پس زیان‌دیده تنها در صورتی می‌تواند مطالبه زیان نماید که تقصیر و سهل‌انگاری سبب ورود خسارات شده باشد.
براساس این نظریه، در دعوی تقصیر، زیان‌دیده نقش اصلی و مدعی را دارد و باید بار اثبات آن را به دوش بکشد.
برای مثال در صورتی که به دلیل تاکتیک‌ها و متدهای تمرینی مربی خسارت و آسیبی به بازیکن وارد آید باشگاه به طور نیابتی از طرف مربی مسئولیت خواهد داشت به دلیل آن که در انتخاب مربی صالح تقصیر کرده است . به طور کلی هرگاه باشگاه در تکالیف قانونی خود عمل ننماید مرتکب تقصیر گردیده است و در صورت بروز خسارات به مستخدمان خود و یا اشخاص ثالث بر طبق این نظریه مسئول جبران خسارات وارده خواهد بود.
ماده 1 قانون مسئولیت مدنی مقرر می‌دارد: «هر کس بدون مجوز قانونی عمداً یادر نتیجه بی‌احتیاطی به جان یا سلامتی یا مال یا آزادی یا حیثیت یا شهرت تجاری یا به هر حق دیگری که به موجب قانون برای افراد ایجاد گردیده لطمه‌ای وارد نماید که موجب ضرر مادی یا معنوی دیگری شود، مسئول جبران خسارت وارده از عمل خود می‌باشد.»
در خصوص اماکن ورزشی مثل استادیوم‌ها و سالن‌های ورزشی، باید موارد زیر توسط مدیران انجام گیرد:
1. بازدید زمان‌بندی شده را در صدر وظایف خود قرار دهد؛
2. نسبت به پیگیری رفع اشکالات تا حصول نتیجه ادامه دهد؛

3. اشکالات و معایب هر چیز جزئی باشد اگر وقوع سانحه قابل پیش‌بینی است نادیده گرفته نشود؛
4. بی‌توجهی به سقف ورزشگاه، حمام، توالت‌ها که بر اثر رطوبت جدا شده در هر لحظه ممکن است بر اثر ریزش ضایعه جبران‌ناپذیری ایجاد نماید تقصیر محسوب می‌شود؛
5. اگر ورزشگاه، مجاور منازل و یا اماکن دیگران است استفاده از تورهای فلزی برای جلوگیری از اصابت توپ یک الزام حقوقی است؛
6. لغزنده بودن کف حمام‌ها، دستشویی‌ها، کنار استخر از عوامل خطرساز است. رفع اشکالات الزامی است در کنار هر شیر آب که برای آبیاری استفاده می‌شود نصب یک تابلو که غیر بهداشتی بودن آن را مشخص می‌کند ضرورت دارد. در عین حال از نظر فنی باید به گونه‌ای باشد که اشخاص عادی نتوانند از آن‌ها استفاده کنند؛
7. مسمومیت حاصل از شرب چنین آبی اگر منجر به مرگ شود قتل غیر عمدی محسوب و مسبب مجازات خواهد شد؛
8. جایگاه تماشاگران باید توسط کارشناسان مربوطه در مقاطع مشخص زمانی بازدید و اجازه ادامه استفاده کتباً ابلاغ گردد. مدیر ورزشگاه مسئول جلب نظر کارشناسان است؛
9. اطاق تأسیسات ورزشگاه شامل برق، دستگاه‌های حرارتی و برودتی باید همیشه قفل بوده و کلید آن منحصراً در اختیار مأمور فنی باشد؛
10. از قرار دادن وسایل خطرناک مانند دروازه هندبال، جعبه فلزی مخصوص نگهداری توپ، بخاری گازی، نردبان‌های فلزی و امثال آن در کنار زمین‌های ورزشی به شدت جلوگیری نماید؛
11. کلید و پریزهای ورزشگاه باید در محل محفوظ قرار داشته باشند به نحوی که امکان دستیابی اشخاص متفرقه به آن ممکن نباشد؛
12. نصب تابلوهای هشداردهنده یا نوشتن هشدارها در محل مناسب از اقدامات احتیاطی و پیشگیرانه است؛
13. از خرید اسباب، لوازم و تجهیزات نامرغوب خودداری نمایند؛
14. امکانات لازم برای کمک‌های اولیه همیشه باید در دسترس باشد؛
15. اطلاع از محل نزدیک‌ترین مراکز درمانی به ورزشگاه از تدابیر یک مدیر باید باشد.
16. درج تلفن‌های ضروری مانند اورژانس، پلیس، آتش‌نشانی، برق، گاز و اب در محل قابل رؤیت موید تدابیر مدیر ورزشگاه است؛
17. ایجاد ارتباط نزدیک با مسئولان پلیس محل، بیمارستان‌ها، اورژانش و غیره، نشاندهنده شایستگی و آینده‌نگر بودن مدیر است؛

18. تردد اشخاص مشکوک در ورزشگاه به ویژه در زمان فعالیت ورزشی دانش‌آموزان باید به دقت تحت نظر قرار گیرد؛
19. در مسابقات حساس که حتی احتمال ضعیفی برای درگیری وجود داشته باشد ورزشگاه باید به طور کامل عاری از مصالح ساختمانی مانند آجر، سنگ و غیره باشد؛
20. موانع فیزیکی برای جلوگیری از ورود تماشاگران به زمین‌های ورزشی از تدابیر الزامی است؛
21. در صورت وقوع حادثه باید گزارش کاملی از آن تهیه و در صورت لزوم در همان زمان به امضای شهود رسانده شود.
خلاصه این که مدیر ورزشگاه در محدوده‌ی مدیریتی خود وظیفه دارد که از وقوع حوادث با اتخاذ تدابیر لازم جلوگیری نماید در چنین صورتی و حتی به رغم تحقق هر حادثه هیچ مسئولیتی متوجه مدیران ورزشگاه و مجموعه ورزشی مربوط به عنوان شخص حقوقی نخواهد بود و در غیر

دیدگاهتان را بنویسید