امریکا تلاش دارد با استفادة فرصت‌طلبانه از مسئله اقوام ایرانی در کنار ضعف سیاست‌های اقتصادی ایران با دامن زدن به نافرمانی مدنی در تشکل‌های دانشجویی

بر همین اساس، امریکا تلاش دارد با استفادة فرصت‌طلبانه از مسئله اقوام ایرانی در کنار ضعف سیاست‌های اقتصادی ایران با دامن زدن به نافرمانی مدنی در تشکل‌های دانشجویی و نهادهای غیردولتی و صنفی، تقویت روابط خود با مردم به بهانة حمایت از حقوق بشر و دمکراسی در ایران، ایجاد شبکه‌های متعدد رادیو تلویزیونی برای مردم ایران، حمایت از اپوزیسیون (سفر فعالان جوان خارجی از کشورهای متحد با ایالات متحده به ایران، به عنوان جهانگرد که در صورت نیاز به جنبش‌های مدنی و نافرمانی‌ها بپیوندند)، تسهیل فعالیت ان.جی.اُهای امریکایی در ایران، دعوت فعالان جوان ایرانی به خارج برای شرکت در سمینارهای کوچک (این افراد باید از سوی مقامات امریکایی انتخاب شوند نه نهادهای ایرانی)، استفاده از سفارتخانه‌های کشورهای دیگر و به طور کلی تضعیف ستون‌های حمایتی حکومت ایران به مقابله نرم با ایران بپردازد. همچنین این کشور تلاش دارد تا با پیوند زدن مشکلات ناچیز اقتصادی و سیاسی اقوام ایرانی به مسائل مورد نظر دانشگاهیان، روحانیون میانه‌رو، فعالان اجتماعی، گروه‌های زنان و روزنامه‌نگاران و نویسندگان میانه‌رو شبکه‌ای از ناامنی درونی را برای کشورمان شکل داده و با کاهش رضایت، اعتماد، حساسیت و مشارکت سیاسی گروه‌های قومی ایرانی با توانمندی سیاست‌سازی دولت جمهوری اسلامی برای حفظ انسجام، یکپارچگی و هویت ملی- مذهبی مردم ایران مقابله نماید

بنابراین دولت جمهوری اسلامی ایران باید تلاش نماید تا با بسط عدالت اجتماعی، نفی تبعیض‌ها، اجرای حقوق شهروندی، احیای هویت فرهنگی و ملی و تقویت حس میهن‌پرستی مسائل قومی را مدیریت کند. بر همین اساس جهت کلی راهبرد مدیریت قومی باید به سوی نگرش مثبت به تنوع قومی جهت‌گیری شده و ابعاد فرهنگی، سیاسی، اجتماعی و اقتصادی را دربر گیرد.

 به همین منظور می‌توان به راهکارهای ذیل برای مدیریت مناسب مسائل قومی کشورمان اشاره نمود

                         1- پرهیز از سیاست‌زدگی، پیش‌داوری و نگرش سیاسی به مقوله قومیت؛

        2-ممانعت از تحقیر، تمسخر، تضعیف و بی‌اعتنایی نسبت به هر یک از اقوام و اقلیت‌ها؛

          3- خودداری از هرگونه تلاش برای تحمیل سازش قهری و برقراری سکوت؛

           4- پرهیز از هرگونه نفی و یا انکار واقعیت وجودی اقوام و خرده‌فرهنگ و اقلیت‌ها؛

                       5- خودداری از برخورد سخت‌افزارانه با مقوله قومیت و مطالبات قومی؛

                   6- جلوگیری از ایجاد احساس محرومیت نسبی در میان اقوام و اقلیت‌های دینی و مذهبی؛

                 7- بهره‌گیری از فکر، توانمندی و خلاقیت‌های نخبگان قومی در اداره امور مناطق قومی؛

·        8- توسعه نهادهای مدنی به منظور گسترش مشارکت همه‌جانبة گروه‌های قومی؛

                            9- نهادینه‌سازی و قاعده‌مند شدن رقابت‌های سیاسی و پرهیز از وارد ساختن مسائل قومی به رقابت‌ها و منازعات سیاسی؛

                                             10 – پرهیز از افزایش تقاضاهای قومی با زبان سیاسی؛

                     11- ارتقای آگاهی عمومی جهت تقویت همبستگی، هویت و انسجام ملی؛

                                   12- متوازن‌سازی سیاست تمرکز- عدم تمرکز در اداره کشور؛

         13- تقویت برنامه‌های تلویزیونی در مناطق مرزی برای گسترش روحیه و غرور ملی